مقایسه ميزان آلودگي به ويروس HTLV1 در مبتلايان به سارکوئيدوز و آرتريت سارکوئيدي در مقايسه با گروه کنترل سالم

 دانشگاه علوم پزشکی مشهد (کد 89630) و جهاد دانشگاهی واحد مشهد

مسعود ثقفي خادم، مريم صاحباري، محمدرضا هدایتی مقدم، شيما نبوي محلي

تاريخ اجرا: 1393

چکيده

مقدمه: اتيولوژي بيماريهاي خودايمني هنوز بطور كامل شناخته نشده است و براي آن عوامل ژنتيك و محيطي مختلف يپيشنهاد شده است. از بين عوامل محيطي، ويروس‌ها اهميت ويژه اي دارند .منطقه ي خراسان براي ويروس HTLV-1 آندميك است. هدف از اين مطالعه بررسي نقش عفونت HTLV-1 در بيماري ساركوئيدوز است.

روش كار: اين مطالعه به‌صورت مورد شاهدي بر روي 125 بيمار با تشخيص ساركوئيدوز انجام شد. تمامي بيماران از درمانگاه و كلينيك و مطب هاي اساتيد روماتولوژي و ريه دخيل در طرح انتخاب شدند .از هر بيمار مقدار 5 سي سي خون جهت بررسي آنتي‌بادي HTLV گرفته شد و پرسشنامه حاوي اطلاعات دموگرافيك تکميل گرديد. موارد مثبت با روش PCR تاييد شد و با 250 نفر با سن و جنس مشابه و بدون عفونت HTLV به‌عنوان گروه شاهد مقايسه شد. داده‌ها به‌وسيله نرم افزار SPSS با كمك تستهاي آماري آناليز گرديد.

نتايج: در اين مطالعه تعداد 125 بيمار شركت داشنتد كه متوسط سن در كل بيماران 61/8 ± 65/43 سال بود. از اين بيماران تعداد 38 نفر (4/30%) مرد و 87 نفر (6/69%) زن بودند. تعداد 105 بيمار (84%) داراي سير حاد و 20 بيمار (16%) داراي سير مزمن بيماري بودند. تعداد 5 نفر (4%) HTLV-1 مثبت بودند كه در مقايسه با گروه شاهد (6/3%) تفاوت معني داري نداشت (52/0p=). بين جنسيت، علائم تنفسي، ابتلا به آرتريت، اريتم ندوزم، يووئيت، علايم همراه، لنفادنوپاتي در  Chest  X ray، يافته‌هاي پارانشيمال در سي‌تي‌اسکن و سير بيماري با ابتلا به عفونت HTLV-1 در بيماران ساركوئيدوز ارتباطي وجود نداشت.

نتيجه‌گيري: اين مطالعه ارتباطي ميان HTLV-1 و ساركوئيدوز را نشان نداد.